گروه مدیریت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
10.22089/rws.2026.19272.1120
چکیده
هدف پژوهش حاضر شناسایی و اولویت‌بندی آسیب‌های شغلی مربیان زن حرفه‌ای ورزش‌های رزمی ایران با رویکردی جنسیت‌محور بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش‌شناسی، آمیخته اکتشافی (کیفی–کمی) انجام شد. در مرحله کیفی، با ۱۴ نفر از خبرگان شامل مربیان زن حرفه‌ای، داوران بین‌المللی، مدیران ورزشی و اعضای هیئت علمی مدیریت ورزشی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته به روش نمونه‌گیری هدفمند انجام شد و داده‌ها با استفاده از تحلیل مضمون تحلیل گردید. بر اساس یافته‌های کیفی، ۳۷ گویه اولیه استخراج و پرسشنامه پژوهش طراحی شد. در مرحله کمی، داده‌ها از ۱۹۳ مربی زن ورزش‌های رزمی گردآوری و با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی، آزمون فریدمن و مدلسازی معادلات ساختاری تحلیل شد. نتایج نشان داد آسیب‌های شغلی مربیان زن در قالب ۷ عامل شامل آسیب‌های ماهیتی، بیمه و تسهیلات، درآمدی، فرهنگی، انگیزشی، ساختاری و مالی قابل طبقه‌بندی است. بر اساس رتبه‌بندی فریدمن، آسیب‌های مرتبط با بیمه و تسهیلات بالاترین اولویت و آسیب‌های فرهنگی پایین‌ترین اولویت را داشتند. یافته‌ها بر ضرورت اصلاح ساختار اشتغال مربیان زن، تقویت حمایت‌های بیمه‌ای و بازنگری سیاست‌های جنسیت‌محور در ورزش‌های رزمی تأکید دارد.
