.هدف این پژوهش، شناسایی و تبیین چالش‌های مدیریتی و فرهنگی مانع توسعه ورزش زنان در مناطق محروم ایران از دیدگاه مدیران و مربیان محلی بود. پژوهش با رویکرد کیفی و تحلیل تماتیک انجام شد. جامعه آماری شامل ۲۱ مدیر و مربی فعال در پنج استان خوزستان، هرمزگان، سیستان و بلوچستان، آذربایجان شرقی و کرمان بود که با نمونه‌گیری هدفمند تا اشباع نظری انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته جمع‌آوری و رونویسی شدند و با نرم‌افزار MAXQDA 2022 تحلیل گردیدند. چهار مقوله کلیدی شناسایی شد: (۱) موانع فرهنگی کلیشه‌های جنسیتی، تعریف سنتی نقش زن و باورهای خانوادگی؛ (۲) موانع اجتماعی — کمبود حمایت خانوادگی، پوشش رسانه‌ای ناچیز و عدم مشارکت نهادهای محلی؛ (۳) موانع مدیریتی و ساختاری کمبود فضاهای اختصاصی، ناهماهنگی سیاست‌های مرکزی با شرایط محلی و تخصیص نابرابر بودجه؛ و (۴) موانع فردی و رفتاری کمبود خودباوری، تعارض نقش‌های خانوادگی و فقدان فرصت‌های آموزشی. یافته‌ها نشان داد که این چالش‌ها در یک چرخه تقویت‌کننده عمل می‌کنند: فرهنگ سنتی نهادها را توجیه می‌کند و نهادها فرهنگ را تداوم می‌بخشند. مدیران، حتی در صورت حمایت شخصی، به‌عنوان بازتاب‌گران فرهنگ عمل می‌کنند. پژوهش نشان می‌دهد که مسئله ورزش زنان، مسئله زیرساخت نیست، بلکه بحران هویتی-ساختاری است که نیازمند تغییر در چارچوب معنایی نظام ورزشی از تعریف زن به‌عنوان «مهمان» به «میزبان» تصمیم‌گیری است. بدون تغییر در زبان، نمادها و نقش‌های نمادین، هیچ تلاش فنی یا مالی پایداری را تضمین نمی‌کند. این تحلیل عمیق کیفی از دیدگاه ذینفعان محلی چالش‌ها را نه به‌عنوان نقص فردی، بلکه نتیجه‌ای ناگزیر از ساختارهای فرهنگی-مدیریتی می‌داند.