پیش بینی سلامت روان بر اساس تمایل به ورزش با نقش میانجی‌گری تحمل پریشانی در زنان

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 کارشناس ارشد روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران

2 استادیار گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران

3 گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه قم، قم، ایران

4 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران

10.22089/rws.2026.19456.1128
چکیده
هدف: سلامت روان از ارکان اساسی بهداشت عمومی و کیفیت زندگی محسوب می‌شود و زنان سرپرست خانوار به دلیل مواجهه همزمان با فشارهای اقتصادی، مسئولیت‌های چندگانه خانوادگی و فقدان حمایت عاطفی، از آسیب‌پذیرترین گروه‌های اجتماعی به شمار می‌روند. پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی سلامت روان بر اساس تمایل به ورزش با نقش میانجی‌گری تحمل پریشانی در زنان انجام شد.

روش‌شناسی: این پژوهش کاربردی و توصیفی-همبستگی در زنان سرپرست خانوار زیر ۵۰ سال تحت پوشش کمیته امداد امام خمینی (ره) در سال ۱۴۰۴ درجامعه آماری به تعداد ۷۴۷۹ نفر با نمونه آماری ۲۰۴ نفری به روش نمونه‌گیری داوطلبانه انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه سلامت روان گلدبرگ (GHQ-28)، پرسشنامه سنجش تمایل به ورزش ناجی و مقیاس تحمل‌پریشانی هیجانی سیمونز و گاهر (DTS) بودند.

یافته‌ها: نتایج نشان داد که تمایل به ورزش اثر مستقیم و معناداری بر تحمل پریشانی (۲۰۰/۰=β) و تحمل پریشانی اثر مستقیم و معناداری بر سلامت روان (۵۱۰/۰=β) دارد. اثر غیرمستقیم تمایل به ورزش بر سلامت روان از طریق تحمل پریشانی برابر با ۱۰۲/۰ و مقدار شاخص شمول واریانس برابر با ۲۶۷/۰ بود که حاکی از میانجی‌گری جزئی است.

نتیجه‌گیری: سلامت روان بر اساس تمایل به ورزش با نقش میانجی‌گری تحمل پریشانی در زنان سرپرست خانوار قابل پیش‌بینی می‌باشد. تقویت مهارت‌های تحمل پریشانی می‌تواند به عنوان مکانیزمی مؤثر برای تبدیل نگرش مثبت به ورزش به پیامدهای مطلوب سلامت روان عمل کند.

کلیدواژه‌ها



مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از 20 مرداد 1405